گسترش روزافزون مصرف انرژي و ارتباط مستقيم آن با توسعه ي پايداراز يك سو و رو به زوال بودن سوخت هاي فسيلي و حجم بالاي آلودگي ناشي از آنها از سوي ديگر از مسايل مهم جهان امروز مي باشند. از طرفي انرژي به عنوان يك عامل اوليه در توليد، نقشي نظير نيروي كار و سرمايه دارد و در بخش هاي خانگي و خدماتي، ميزان مصرف سرانه ي انرژي نشانگر كيفيت زندگي مردم است. وابستگي روزافزون جامعه ي بشري به انرژي، يك حقيقت انكار ناپذير است كه هرگونه  اختلال در تأمين آن، مشكلات عديده اي را درپي دارد. از اين رو، لزوم بكارگيري انرژي هاي جديد واضح و روشن است و از ميان آنها انرژي زمين گرمايي با داشتن خصوصيات و ويژگي هاي منحصر بفرد نظير چگالي بالاي انرژي، پر رنگ تر مي نمايد. در اين مقاله به بررسي شواهد وجود منابع زمين گرمايي در ايران، مناطق مستعد و داراي پتانسيل، مطالعات و پروژه هاي صورت گرفته يا در حال اجرا و مشكلات و موانع اجرايي در اين رابطه مي پردازيم.